|
 Kiedy ją poznałam, Siostra Emmanuelle NDS (1908-2008) była już starszą osobą. Będąc zakonnicą naszego Zgromadzenia, całe życie uczyła w szkołach Syjonu, między innymi w Stambule, Tunisie i Aleksandrii.
W momencie przejścia na emeryturę poprosiła o możliwość realizowania powołania, które nosiła w sobie przez całe życie: oddać się całkowicie najbiedniejszym, gałganiarzom z Kairu. Tak zaskakujące pragnienie wywołało wśród sióstr zdziwienie: jest wśród nas siostra o tak nietypowym i radykalnym powołaniu. Wystarczyło jednak mądrości naszemu zgromadzeniu, by zaakceptować drogę tak wyjątkową.
Siostra Emmanuelle często jeździła po Europie, aby zbierać niezbędne środki do kontynuowania swojej pracy. Jeśli przy tej okazji spotykała na swojej drodze jakąś ze Wspólnot Matki Bożej z Syjonu, zawsze zatrzymywała się w niej na kilka chwil. Właśnie dzięki tym jej podróżom miałam okazję kilka razy spotkać osobiście siostrę Emmanuelle. Było to w Paryżu, w Brukseli oraz na południu Francji.
Była ona osobą bardzo bezpośrednią, lubiącą prowokować: swoim ochrypłym głosem pytała nas zazwyczaj, czy nie żyjemy w zbyt dużym komforcie i czy jesteśmy wystarczająco biedne! My również korzystając z okazji, dopytywałyśmy o jej wierność charyzmatowi Syjonu. Przyjmowała to z dużą dozą prostoty i pokory.
Posiadała ujmującą osobowość, żyjąc szaleńczo dla Boga oraz innych ludzi! Kiedy w grę wchodziła sprawiedliwość i miłość względem biednych, nic ani nikt nie mógł ją powstrzymać w pracy, nawet papież Jan Paweł II!
s.Anne Denise NDS
Modlitwa s. Emmanuelle:
Panie, dochodząc do kresu moich dni, przeglądam album życia, tu odnajduję Cię na każdej ze stron. Zaprowadziłeś mnie do Syjonu, gdzie ciało i duszę Tobie poświęciłam. Wlałeś we mnie pragnienie ubóstwa. Pewnego dnia, otworzyłeś przede mną dzielnicę nędzy I dałeś przeżyte z pasją godziny.
Najbliżej z najmniejszymi, pogardzanymi przez świat, w każdej chacie twe ciało spotykałam. Uczyłeś dzielić się cierpieniem, ożywiałeś me serce tchnieniem, twej miłości by rozlewała się w ukochane twe członki.
Przy moich siostrach, każdej niedzieli Odnajdywałam świeże źródło mej konsekracji, aby z radością powracać –wzmocniona.
Dochodząc do kresu moich dni, Proszę Cię Pani, Matko moja, ofiaruj Synowi swemu, w mym sercu
Twój najpiękniejszy uśmiech.
Powiedz Mu: „dziękuję”, bo zaprowadził mnie do Syjonu Gdzie: „ Położył się jak pieczęć na moim sercu, jak pieczęć na moim ramieniu, bo jak śmierć potężna jest Miłość.”
Sister Emmanuelle, the Sister of the Ragpickers
Sister Emmanuelle Cinquin nds, a Belgian, died in France on October 20, 2008 at the age of 99 just shy of her hundredth birthday. After a teaching career in France and the Middle East, at the age of 62, she decided to give her life of another 22 years to the rag pickers in Cairo after seeing their deplorable conditions, “the poor of the poorest living among the garbage of others”. The ragpickers, after collecting the garbage in their broken down carts driven by thin sickly donkeys, they sorted the garbage for re-selling, found their food and clothing, burned the rest and lived on the stinking festering ground in dense smoke.
Emmanuelle was always finding ways to raise money for her little school, for building small shelters for families, for medical, educational and construction supplies, for programs for children and mothers, for the long range project of getting tractors for the garbage pickers and so much more. About 30 years ago, while fundraising in USA, she came to Sion in Kansas City. She spoke at the high school for well over one and a half hours and shared her stories. The students were spell bound and decided to raise money for her. She was so much at home with the young children at the Locust campus and they loved her.
I was so moved by her, I decided to volunteer for three months to be with her in this work in 1984. It was a tremendous experience for me. Emmanuelle lived among the people except Sundays when she went to her Sion sisters in Cairo. Education was the key for all her people. The children were in clean uniforms for school. She told me, “ this is what I want you to do.”never asking me “how I would do it” It was just like her to go ahead and it would happen!! She had a room of donated art materials. So I taught art in the school even though I knew not a word in Arabic nor did anyone know English. . I gave knitting lessons to the mothers which they loved but 20 at once!! and more arriving every day. There were mounds of donated wool but for needles I was forever going to market. And in between times, I was to teach the children , the teachers, the mothers, the big boys English. It was a challenge but one of the most enriching educational and faith filled experiences of my life.
I could write so many stories but the best story was Emmanuelle herself. She lived and breathed the welfare of these beautiful people. I remember her telling how she came in very late one night and needed a knife for cooking. She asked the old lady nearby to borrow hers and immediately she gave her only knife and never said, “please return it to me”. Everything belonged to everyone. Nothing was their own. She said, “they taught me a lesson”.
I pay tribute to Emmanuelle for her deep faith and I pray in thanksgiving for her..
s.Stephanie Schmidts NDS
Ciekwe linki o s. Emmanuelle
Obejrzyj film o Emmanuelle
Fragmenty jej książki:
http://www.katolik.pl/index1.php?st=ksiazki&id_r=741&id=2044
http://www.ekumenizm.pl/content/article/20040413112308781.htm
|
