Światowy Dzień Modlitwy
5 marca, godz. 17.00
kościół św. Marcina



Światowy Dzień Modlitwy skupia wokół siebie chrześcijanki różnych wyznań. Jest to ruch ekumeniczny o 123-letniej tradycji. Wspólną modlitwę kobiet w intencji biednych, bezrobotnych, pokrzywdzonych na skutek wojny secesyjnej i napływu biednych emigrantów z Europy i Azji, zainicjowała w 1887 r. Mary Ellen z Kościoła Prezbiteriańskiego. Następnie w roku 1890 dwie członkinie Kościoła Baptystów - Helen Barret Montgomery i Lucy Peabody - wezwały do obchodzenia Dnia Modlitwy w intencji misji zagranicznych.
Te coroczne dni modlitwy kobiet zostały połączone w 1919 r. i w pierwszy piątek okresu pasyjnego (Wielkiego Postu), odbyło się wspólne nabożeństwo. Od 1927 r. porządek nabożeństwa Światowego Dnia Modlitwy opracowywany jest kolejno przez chrześcijanki różnych krajów.
W 1967 r. powołany został Komitet Międzynarodowy Światowego Dnia Modlitwy Kobiet. Co 4-5 lat urządzana jest konferencja, podczas której delegatki Komitetów Krajowych wybierają tematy i autorki liturgii na najbliższe 4 lata. Od 1968 r. Światowy Dzień Modlitwy Kobiet obchodzony jest w ponad 170 krajach w pierwszy piątek marca. W okresie między konferencjami za sprawy Światowego Dnia Modlitwy Kobiet odpowiedzialny jest Komitet Wykonawczy, z siedzibą w Nowym Jorku, złożony z przedstawicielek wywodzących się z trzech największych tradycji chrześcijańskich: protestanckiej, prawosławnej i rzymskokatolickiej.
W Polsce pierwsze nabożeństwo ŚDMK odbyło się 4 marca 1927 roku w Kościele Baptystycznym w Łodzi. W 1948 r. odbyło się nabożeństwo ŚDMK w Kościele Ewangelicko-Metodystycznym w Warszawie, prowadzone przez Amerykankę Hjordis Wickstroem. Po 13 latach przerwy idea Światowego Dnia Modlitwy Kobiet trafiła ponownie do Polski przez Kościół Ewangelicko-Reformowany (Irena Kurzewska) i Kościół Ewangelicko-Metodystyczny (Halina Kus). Obecnie Komitetowi przewodniczy Joanna Kamińska z Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego.
Od 9 marca 1962 r. ekumeniczne nabożeństwa Światowego Dnia Modlitwy Kobiet odbywają się w Polsce regularnie, co roku i obejmują coraz szersze kręgi wyznawców różnych Kościołów w wielu miastach. Od 1992 r. w pracach przygotowawczych i nabożeństwach ŚDM bierze czynny udział Polski Związek Kobiet Katolickich, natomiast od roku 2000 Stowarzyszenie Pokoju i Pojednania „Effatha”, a od roku 2001 Kościół Greckokatolicki.

Nabożeństwa Światowego Dnia Modlitwy                                   
·    umacniają wiarę w Jedynego Pana i Zbawiciela,
·    zbliżają ludzi różnych ras, tradycji wyznaniowych i kultur,
·    przełamują poczucie izolacji i osamotnienia,
·    pomagają zauważyć innych i nieść ich brzemiona,
·    ułatwiają przeistaczanie wiary i modlitwy w czyn,
·    poprzez wspólną intencję modlitwy tworzą z nas jedną rodzinę.

Światowy Dzień Modlitwy 2010
Porządek nabożeństwa na tegoroczny Światowy Dzień Modlitwy przygotowały kobiety z Kamerunu. W dniu dzisiejszym, w ponad 170 krajach na całym świecie chrześcijanie wszystkich wyznań jednoczą się w modlitwie z chrześcijankami i chrześcijanami z tego kraju. NIECH WSZYSTKO CO ŻYJE CHWALI PANA.

INFORMACJE O KAMERUNIE
Republika Kamerunu jest położona w centralnej Afryce, powyżej równika, nad Zatoką Gwinejską. Administracyjną i polityczną stolicą  jest Yaounde, natomiast stolicą gospodarczą jest Douala. W Kamerunie występuje około 240 lokalnych języków, odpowiadających 240 grupom etnicznym. Oficjalnymi językami są francuski i angielski, narodową walutą jest frank CFA.

Powierzchnia Kamerunu podzielona jest na wiele regionów geograficznych. Na południu znajduje się nizina nadbrzeżna. W środkowej części kraj jest pokryty gęstymi lasami tropikalnymi, które przechodzą w sawannę , a dalej w pokrytą trawą o krótkim cyklu wegetacyjnym sawannę sahelską, z bagnami wzdłuż Jeziora Czad na północy.
W 2006 r. szacowano, że Republika Kamerunu liczyła 17.340.702 mieszkańców, a współczynnik urodzeń wynosił 2%. Współczynnik zgonów pozostaje wysoki, a śmiertelność niemowląt wynosiła 64 zgonów na 1000 urodzeń. Średnia długość życia osób dorosłych wynosiła 51 lat.

Kamerun jest republiką, z prezydentem, wybierany w wyborach powszechnych na 7-letnią kadencję, mającym znaczne uprawnienia ustawodawcze, jako głowa państwa. Nowa Konstytucja została ogłoszona 18 stycznia 1996 r. Podwójne wybory parlamentarne i samorządowe odbyły się w 2002 i 2007 roku. Wybory prezydenckie odbyły się w 2004 r.

Przeszło 60 % mieszkańców Kamerunu nie ukończyło 25 roku życia. Edukacja jest obowiązkowa od 6 do 11 roku życia. Jednak w 2003 r. 31% dzieci zakończyło edukację na tym poziomie a tylko 5 % podjęło naukę na wyższym poziomie. Kształcenie ogólne i techniczne w Kamerunie jest prowadzone przez państwowe i liczne prywatne uczelnie wyższe. System edukacyjny nęka wiele problemów:  rozbieżność ilości uczniów w szkołach miejskich i wiejskich, ograniczony dostęp do tradycyjnego i zawodowego nauczania dla dzieci niepełnosprawnych, duży odsetek dzieci niekończących szkoły, brak nauczycieli szkół podstawowych, szczególnie na terenach wiejskich. Wczesne zamążpójście, niechciane ciąże i obowiązki domowe to tylko niektóre społeczno-kulturowe uprzedzenia, które wpływają na niski poziom edukacji.
Kamerun jest określany jako miejsce tranzytowe i docelowe dla handlu dziećmi zmuszanych do pracy, pomocy domowej, opieki nad dziećmi, prostytucji i handlu ulicznego. Oprócz biedy, niedożywienie dotyka jedno na pięcioro dzieci w Kamerunie, zagraża ich intelektualnemu i fizycznemu rozwojowi, a nawet życiu. Malaria, HIV i AIDS oraz niedożywienie są głównymi przyczynami śmiertelności dzieci, które to według danych Ministerstwa Zdrowia i UNICEFU stanowią 77 % wszystkich chorób dzieci w Kamerunie.       

Kamerun  obfituje w bogactwa naturalne. Gospodarka oparta jest głównie na rolnictwie, około 70% ludności pracuje na roli. Inne źródła dochodu pochodzą z przemysłu drzewnego, minerałów i ropy naftowej. W latach 1977 i 1985 nastąpił istotny rozwój gospodarki dzięki podniesieniu dochodowości ropy naftowej i eksportowi produktów rolniczych.

W 1988 r. dewaluacja franka CFA wpłynęła na gospodarkę Kamerunu i wielu ludzi ucierpiało z powodu poważnego kryzysu ekonomicznego. Kamerun przyjął politykę naprawczą pod auspicjami Międzynarodowego Funduszu Monetarnego, rewaluacja CFA w styczniu 1994 pozwoliła na ponowne uruchomienie eksportu. Kamerun skorzystał również z inicjatywy funduszu wprowadzającego ulgi w spłacie długu.

W Kamerunie służba zdrowia podlega Ministerstwu Zdrowia. Program restrukturyzacji umożliwił reorganizację podstawowej opieki zdrowotnej. Epidemie i endemiczne problemy zdrowotne takie jak malaria, gruźlica, HIV/AIDS stanowią podstawowe przyczyny śmiertelności. Prowadzony jest ogólnokrajowy program darmowych szczepień dla dzieci od urodzenia do piątego roku życia oraz kobiet w ciąży. Od 1 maja 2007 r.  osoby zainfekowane HIV/AIDS mają  prawo do darmowych antyretrowiusowych leków we wszystkich uznanych centrach zdrowotnych na terytorium Kamerunu.

W Kamerunie są trzy główne grupy religijne: chrześcijaństwo 60%, islam 20%, miejscowe wierzenia 20%. Wśród chrześcijan większość stanowią rzymscy katolicy i protestanci. Rada Kościołów Protestanckich w Kamerunie, CPCC/CEPCA zrzesza jedenaście wyznań kościołów protestanckich. Te kościoły jak również kościół rzymskokatolicki i inne mniejszości są zaangażowane w działalność społeczną taką jak edukacja, opieka zdrowotna i rozwój społeczności.

W 1983 r. Kamerun podpisał Konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet. Konstytucja Kamerunu wspiera równość między kobietami i mężczyznami, a prawo cywilne zapewnia równość w sprawach dziedziczenia, kredytów i zatrudnienia.

Jednakże, obowiązujące nadal prawo tradycji często dyskryminuje  kobiety. Tylko mężczyzna, jako głowa domu ma prawo do ziemi. Ze społecznego punktu widzenia, miejsce kobiety jest nadal określone przez tendencje patriarchalne. Swoim uporem kobiety wywalczyły sobie zdobycie większych praw w Kamerunie.

Kobiety Kamerunu są zaangażowane w walkę o pokój, sprawiedliwość i jedność Kamerunu. Pomagają pacjentom HIV/AIDS i trędowatym, angażują wszystkie swoje talenty i środki w rozwój swoich dzieci, które są najważniejszą częścią ich życia.   
W 1970 r.  Delphine Tsanga została pierwszą kobietą ministrem i stanęła na czele Ministerstwa Spraw Społecznych. Odeszła z rządu w 1964 r. po 14 latach pracy na tym stanowisku, torując drogę innym kobietom. Dzisiaj liczba kobiet w życiu politycznym wzrosła i nadal rośnie, kobiety są aktywne w dziedzinach życia zwykle zajmowanych przez mężczyzn, zajmują stanowiska w policji, wojsku, urzędach, są dziennikarzami, lekarzami, architektami, nauczycielkami i prawnikami w administracji. Kobiety w Kamerunie są bardzo aktywne w życiu kościoła, stanowią 60% członków  w porównaniu z mężczyznami. Tworzą chrześcijańską wspólnotę, w której prowadzą seminaria i warsztaty przeciw ubóstwu. W trakcie warsztatów prowadzą kursy projektów na małą skalę, np. produkcji mydła, przygotowania wędzonej ryby, przechowywania jedzenia, produkowania naturalnego soku i farbowania tkanin. Kobiety Kamerunu bardzo wspierają swoje siostry, które zostały pastorami lub czekają na ordynację.

Większość wyzwań nękających dzieci w Kamerunie dotyczy przymusowej pracy, handlu dziećmi, biedy czy też braku dostępu do edukacji. W Kamerunie są prawa dotyczące pracy dzieci, ale występuje problem z wdrażaniem ich w życie. Prawo zakazuje niewolnictwa, handlu dziećmi, przymusu wykonywania ciężkich robót, stręczycielstwa, a także dzielenia się zyskami z prostytucji nieletnich. Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Pracy i Ubezpieczeń społecznych zostały zobowiązane do wdrożenia prawa zakazującego pracy dzieci np. poprzez inspekcje firm. Dowody sugerują, że brak źródeł informacji utrudnia walkę z nielegalnym zatrudnianiem dzieci. Przypadki i charakter pracy nieletnich są różne, począwszy od noszenia ciężkich towarów, handlu ulicznego, mycia samochodów, pracy jako służba domowa i opieki nad dziećmi. Dzieci z dużych rodzin wiejskich są „wypożyczane” do pracy w miastach w zamian za finansową rekompensatę pracując jako służba domowa a nawet prostytutki. Problem picia zanieczyszczonej wody oraz brak podstawowej higieny przyczyniają się do śmierci około 1/3 młodych Kameruńczyków rocznie. Czynniki takie jak choroby, codzienne wędrówki po wodę  i brak udogodnień higienicznych w większości szkół powodują, że starsze dzieci, szczególnie dziewczynki są pozbawione edukacji i pozostawione na pastwę niewiedzy i ubóstwa. Jedną z największych kwestii dzielących miasto i wieś jest dostęp do bezpiecznej wody pitnej i podstawowa higiena, gdyż  przeszło  połowa mieszkańców wsi nie posiada dostępu do wody pitnej.   
Malaria jest przyczyną 40 % śmiertelności wśród dzieci poniżej piątego roku życia, ale tylko 1% dzieci sypia pod siatkami przeciw insektom.
Obowiązki domowe przypadają głównie dziewczynkom i kobietom i zadania takie jak przynoszenie wody do domu są ważniejsze niż edukacja.